والري همواره از خاطرات زندگي در ایران به عنوان «خاطراتی بسیار شیرین» ياد می‌کند.

سایت "دیلی‌کالر" درباره "والري جارت" می‌نویسد: ادوارد کلین نویسنده کتاب آماتور می گوید : هیچ یک از مقامات عالی‌رتبه در کاخ سفید چنین رابطه ای با یک رئیس جمهور و همسر وی نداشته اند و هنوز رسانه ای به نقش جارت پی نبرده است.



او در ادامه می‌افزاید: یکی از دوستان قدیمی جارت در حین مصاحبه برای نوشتن کتابم که آماتور نام داشت، گفت: خانم والری عضو خودمانی (محرم راز) اصلی است. او مثل چشم و گوش اوباما و بانوی اول است. او به آنها می‌گوید چه کسی وفادار است و چه کسی نه. چه کسی در مورد دیگری چه چیزی می‌گوید. او می‌گوید که آنها در دیدار از یک شهر یا کشور خارجی با چه کسانی دیدار کنند. او می‌گوید چه کسی به کاخ سفید دعوت شود و چه کسی نه.

به نوشته روزنامه دیلی‌تلگراف، خانم جارت در امر تجارت و سرمایه‌گذاری ملک، دستی بر آتش دارد و بيش از 20 سال است که دوست و مشاور نزدیک اوباماست به نحوی که گفته می‌شود در زمان صحبت‌کردن درباره رئیس‌جمهور جدید آمریکا «احساساتی» می‌شود و همچنین از او به عنوان «طرف دیگر ذهن اوباما "یاد می‌کنند.

این خانم به حدی به اوباما نزدیک است که می‌تواند پیش‌بینی کند اوباما برای شام چه چیزی را دوست دارد.



رسانه های آمریکا و اسرائیل به طور همزمان و در گرماگرم انتخابات آمریکا مدعی شدند که مشاور شیرازی اوباما تماس ها و تلاشهای جدیدی را برای گشودن باب تماس با ایرانیها آغاز کرده است

طبق این گزارشها "والری بومن جارت” زن شیرازی الاصل از سوی باراک اوباما رئیس جمهور آمریکا، مسؤول پیگیری برقراری رابطه با ایران شده است. بومن جارت از وکلای برجسته شیکاگو و مشاور ارشد اوباما، شده است و حسب گزارش رسانه های واشنگتن و تل آویو او تلاش می کند تماس های دولت آمریکا با نمایندگان ایران را برقرار کند.



نیویورک تایمز قبل از این مدعی شده بود: دولت آمریکا مذاکرات سری و محرمانه ای را با ایران انجام می دهد تا به محض پایان انتخابات ریاست جمهوری آمریکا، خط تماس مستقیم میان دو طرف برقرار شود.ایران و آمریکا هر دو این موضوع را تکذیب کردند.

علی اکبر صالحی وزیر امور خارجه ایران هم در این باره گفته بود هیچ مذاکره یا تماسی با آمریکا نداریم اما مذاکرات هسته ای با گروه ۱+۵ ادامه دارد.

حدود ۳۲ سال پیش دولت واشنگتن پس از اشغال سفارتش در تهران روابط دیپلماتیک با ایران را به صورت کامل قطع کرد.هم اکنون سوئیس و پاکستان، حفاظت از منافع آمریکا و ایران را در تهران و واشنگتن برعهده دارند.

در سال  1970 ميلادي، هیچدرمانی برای کم‌خونی داسی‌شکل وجود نداشت و دانش چگونگی برخورد با آن بسیارابتدایی بود. طول عمر مبتلایان به این بیماری حدود 20 سال بود. به گفته استاددانشگاه ویرجینیا "رابرت بی. اسکات" در مجله تخصصی انجمن پزشکی آمریکا در اکتبرهمان سال، تقریباً از هر 500 آمریکایی آفریقایی‌تبار، يک نفر با این بیماری متولد می‌شد.وی می‌نویسد: بودجه‌ای که به این بیماری اختصاص یافته بود در مقایسه با بودجه‌ایکه به اختلالات با شیوع کمتر در نژادهای دیگر اختصاص می‌یافت به مراتب کمتر بود.

جیمز ای. بومن، پزشک، در آن زمان نخستین عضو آفریقایی‌تبار هیئت علمی پزشکی در دانشگاه شیکاگو و یکی از حامیان قدرتمند دانشمندان اقلیتیبود که هدف‌شان ورود به مشاغل آکادمیک پزشکی بود.

کلاریس دی. راید،پزشک و مدیر پیشین برنامه بیماری کم‌خونی در موسسه ملی قلب، ریه و خون همچنان"تأثیر عمیق سخنان وی" را به خاطر می‌آورد:

"جیمبی‌پرده سخن می‌گفت. موضوع فقط انجام کار درست نبود، بلکه انجام آن به شیوه درستبود. سیاست مبارزه با کم‌خونیبدون هیچ‌گونه اطلاع‌رسانی عمومی آغاز شد. پس از جنبش حقوق شهروندی، جامعه سیاه‌پوستکه همچنان دچار بی‌اعتمادی و درگیر ناآرامی بود؛ ناگهان با این بیماری رودر روشدند. آشفتگی و سردرگمی گسترده‌ای درمورد مبتلایانبه کم‌خونی داسی‌شکل و ناقلان این بیماری ایجاد شده بود. و بدون توجه به تمام اینمشکلات، سعی می‌کردیم یک برنامه ملی راه‌اندازی کنیم."

دکتر جیمز بومن در تاریخ 5 فوریه 1923 میلادی در واشنگتن بهدنیا آمد. وی در مصاحبه‌ای می‌گوید: "در آن زمان سیاست جداسازی نژادی به طورکامل اجرا می‌شد. ما فقط می‌توانستیم به تئاتر، سینما و رستوران‌های محله‌سیاه پوست‌ها برویم."

در سال 1939ميلادي مدرک کارشناسی خود را در رشته زیست‌شناسی از دانشگاه هاوارد دریافت کرد. با عضویتدر دانشکده پزشکی ارتش آمریکا در دانشگاه هاوارد مدرک پزشکی‌اش را در سال 1946ميلادي دریافت کرد. هدفش این بوده که افسر پزشکی ارتش شود، اما در آن زمانسیاست جداسازی نژادی مانع از دستیابی او به هدفش شد، بنابراین بومن تحصیلاتش را دررشته آسیب‌شناسی ادامه داد. دوران کارآموزی خود را در بیمارستان فریدمن در واشنگتنو دوران تخصصش را در رشته آسیب‌شناسی در بیمارستان سنت‌لوک در شیکاگو از سال 1947تا 1952 ميلادي گذراند.

بومن نخستین دانشجویدستیاری سیاه‌پوست بود و توانست تأثیر زیادی نیز بر اطرافیانش بگذارد. در یکی ازمصاحبه‌هایش به یاد می‌آورد زمانی که خبر پذیرشش را در دستیاری به یکی از دوستانشداد دوستش به او گفت: "ولی باید از در پشتی بروی. بهش گفتم این حرف‌ها مزخرفاست. اگر من دستیارم، از در جلویی می‌روم. روز اول از در جلویی رفتم. ناگهان تمامخدمه و آبدارچی‌های سیاه‌پوست به من زل زدند و تا سالن دنبالم آمدند. روز بعد باز هماز در جلویی رفتم، جمعیت زیادی از خدمه و آبدارچی‌های سیاهپوست جمع شده بودند ومنتظر بودند که با من وارد بشوند. این جوری شد که در جلوی بیمارستان سنت‌لوک را بهروی همه باز کردم!"

در این فاصله با"باربارا تیلور" آشنا شد و آن دو در سال 1950 ميلادي با یکدیگر ازدواج کردند. وی در زندگینامه شفاهی خود به خاطر می‌آورد، وقتی خدمتش درسال 1955 ميلادي پایان یافت، نه او و نه باربارا قادر به پذیرش "هر چیزی که رنگ وبوی سیاست جداسازی داشت" نبودند. "گفتیم چرا موقعیتی در آن سوی آب‌هاپیدا نکنیم؟" از این رو به بیمارستان نمازی در شیراز، ایران، نقل مکان کردندو بومن رئیس بخش آسیب‌شناسی این بیمارستان شد. باربارا نیز به آموزش پیش‌دبستانی وایراد سخنرانی در زمینه روان‌شناسی و مردم‌شناسی در دانشکده پزشکی وابسته بهبیمارستان مشغول شد.

یک سال پس از نقل مکان به ایران دخترشان، والری، در شهر شیرازبه دنیا می‌آید. والری بومن ژارت، اکنون مشاور ارشد باراک اوباما و رئیس شورایزنان و دختران کاخ سفید می‌گوید "این نقل مکان مسیر حرفه‌ای او را به طورکامل دگرگون ساخت." بومن در این مکان جدید که کسی فکرش راهم نمی‌کرد به تنهایی خود را به صف نخست رشته نوظهور ژنتیک رسانید.

ماجراي رازگشايي ژنتيکي دکتر بومن با باقالي شيرازي

سرآغاز تمامی این تحولات ملاقات وی با دختربچه‌ای به شدت بیماربود.

این کودک به طرزمعجزه‌آسایی پس از انتقال خون بهبود یافتهبود. بومن در مصاحبه‌اي گفته بود که به یاد می‌آورد که او و همکارانش مات و مبهوتمانده بودند و نمی‌دانستند چه چیزی باعث این اتفاق شده بود. یک بار که وی به بازاررفته بود با دیدن باقالی این معما برایش حل شد. آن چه آن‌ها با آن روبه‌رو بودندچیزی نبود جز فاویسم، نوعی اختلال ژنتیکی که با مصرف باقالی به نوعی واکنشکم‌خونی خطرناک منجر می‌شود.

بومن برای گردآورینمونه‌های خون از اقوام مختلف ایران جهت درک میزان مستعد بودن به فاویسم در میانجمعیت‌های گوناگون عازم سفر شد. این اقدام عملی تصویر جالبی از فرهنگ‌های گوناگون،ردپای ژنتیکی حرکت‌شان و دینامیک تکاملی شکل‌گیری ژنتیک در اختیارشان قرار داد.

بومن خود را غرق در متون تخصصی در این زمینه کرد. درزندگینامه شفاهیش می‌گوید: "خودم معلم خودم بودم. بخشی از مطالعاتم مربوط بهژنتیک بیوشیمیایی بود، بخشی مردم‌شناسی، بخشی تاریخ... فوق‌العاده بود."

سپس شروع به مکاتبهبا پژوهشگران از سرتاسر دنیا کرد، از جمله دکتر آلف آلوینگ، که در دانشگاه شیکاگومشغول بود. در این دانشگاه پژوهشگران ارتباط میان جهش ژنتیکی در فاویسم و نوعی واکنشمرگبار به داروی پریماکین در درمان مالاریا را یافته بودند. آلوینک از بومن دعوتکرد که در صورت بازگشت به آمریکا به دیدار او برود.

به گفته ژارت، آنزمان از نظر فردی نیز دوران تأثیرگذاری برای بومن بود. "رابطه میان پدر ومادرم مستحکم‌تر شده بود، زیرا آن دو دور از وطن بودند و جز همدیگر کسی رانداشتند. آن‌ها دوستان دیرینه‌ای نیز پیدا کردند که برایشان عمیقاًارزشمندند."

آن‌ها در سال 1960 ميلادي ایران را ترک کردند و به دانشگاه لندن رفتند. بومن موفق به دریافت بورسیه مؤسسهگالتون شده بود؛ اکنون او می‌توانست بالاخره"ژنتیک را که پیش‌تر درموردش مطالعه می‌کرد به طور تخصصی بیاموزد."مطالعات بومن در زمینه ژنتیکِ جمعیت او را راهی کشورهای گوناگونی از جمله مکزیک،غنا، نیجریه، اتیوپی و اوگاندا کرد.