امام خمینی: اگر سر لیله القدر را بدانیم، همه مشکلات ما آسان میشود
به گزارش خبرنگار جی پلاس، امام خمینی با تأکید بر اینکه قضیه نزول قران برای ما تا جهان باقی است در پرده ابهام خواهد ماند، اظهار داشت: در ماه مبارک رمضان قضیه اى اتفاق افتاد که ابعاد آن قضیه و ماهیت آن قضیه در ابهام الى الابد مانده است براى امثال ماها و آن نزول قرآن است. نزول قرآن بر قلب رسول اللَّه در لیله القدر، کیفیت نزول قرآن و قضیه چه بوده است و روح الأمین در قلب آن حضرت قرآن را نازل کرده است و از طرفى خدا انْزَلْناهُ فِى لَیْلَهِ الْقَدْر، این نزول قرآن در قلب پیغمبر در لیله القدر کیفیتش چیست؟ باید بگویم غیر از خود رسول اکرم و آنهایى که در دامن رسول اکرم بزرگ شدند و مورد عنایت خداى تبارک و تعالى، عنایات خاص او بودند، براى دیگران مطلقاً در حجاب ابهام است که مسأله تنزّل چى است، نزول در قلب چى است، روح الامین چى است، کیفیت وارد شدن روح الامین با قرآن در قلب رسول اللَّه چى است، «لَیْلَهِ الْقَدْرِ» چى است؟ اینها مسائلى است که به نظر سطحى یک مطالب آسانى است، و گاهى هم یک حرف هایى گفته شده است؛ لکن به شما عرض کنم کیفیت نزول قرآن در ابهام باقى مانده است براى امثال ما، و کیفیت نزول ملائکه اللَّه در لیله القدر و ماهیت لیله القدر. (صحیفه امام؛ ج ۱۷، ص ۴۸۹-۴۹۰)
ایشان با اشاره به اینکه قران سری است ما بین حق و ولی الله اعظم، افزود: ماه مبارک رمضان که ماه مبارک است ممکن است براى این باشد که ماهى است که ولى اعظم؛ یعنى رسول خدا واصل شده است و بعد از وصول، ملائکه را و قرآن را نازل کرده است. به قدرت او ملائکه نازل مى شوند؛ به قدرت ولى اعظم است که قرآن نازل مى شود و ملائک نازل مى شوند. ولىّ اعظم، به حقیقت قرآن مى رسد در ماه مبارک و شب قدر، و پس از رسیدن، متنزل مى کند به وسیله ملائکه- که همه تابع او هستند- قرآن شریف را، تا به حدى که براى مردم بگوید. قرآن در حد ما نیست، در حد بشر نیست.
قرآن سرّى است بین حق و ولىّ اللَّه اعظم که رسول خداست، به تبع او نازل مى شود تا مى رسد به اینجایى که به صورت حروف و کتاب در مى آید که ما هم از آن استفاده ناقص مى کنیم. و اگر سرّ «لیله القدر» و سرّ «نزول ملائکه» در شب هاى قدر- که الآن هم براى ولىّ اللَّه اعظم حضرت صاحب- سلام اللَّه علیه- این معنا امتداد دارد- سرّ اینها را ما بدانیم، همه مشکلات ما آسان مى شود. تمام مشکلاتى که ما داریم براى این است که، ما محجوبیم از اینکه واقعیت را آن طور که هست و نظام هستى را به آن طورى که تنظیم شده است، مشاهده کنیم. ما گمان مى کنیم که حیاتِ در اینجا چیزى است و نبودن در اینجا نقصى است، در صورتى که حیات در اینجا نازله آن حقیقتى است که از عالم غیب آمده است و موت- اگر چنانچه موت انسانى باشد- رجوع به همان مرتبه اى است که در اول بوده است، و البته مراتب مختلف و شئون مختلف است. (صحیفه امام؛ ج ۱۹، ص ۲۸۵)
jplus.jamaran.ir
ان شاالله که مفید فایده واقع بشه.